.
نمی‌ دانم چرا این قدر با من مهربانی تو
نمی‌ دانم کنارت میزبانم یا که مهمانم

.
نگاهم رو به‌ روی تو بلاتکلیف می‌ ماند
که از لبخند لبریزم ، که از گریه فراوانم

.
به دریا می‌ زنم ، دریا ضریح توست غرقم کن
در این امواج پرشوری که من یک قطره از آنم

.
سکوت هرچه آیینه ، نمازم را طمأنینه
بریز آرامشی دیرینه در سینه پریشانم

.
تماشا می‌ شوی آیه به آیه در قنوت من
تویی شرط و شروط من اگر گاهی مسلمانم

.
اگر سلطان تویی دیگر ابایی نیست می‌ گویم:
که من یک شاعر درباری‌ ام مداح سلطانم

.

.

.

سید حمیدرضا برقعی

.
نمی‌ دانم چرا این قدر با من مهربانی تو
نمی‌ دانم کنارت میزبانم یا که مهمانم

.
نگاهم رو به‌ روی تو بلاتکلیف می‌ ماند
که از لبخند لبریزم ، که از گریه فراوانم

.
به دریا می‌ زنم ، دریا ضریح توست غرقم کن
در این امواج پرشوری که من یک قطره از آنم

.
سکوت هرچه آیینه ، نمازم را طمأنینه
بریز آرامشی دیرینه در سینه پریشانم

.
تماشا می‌ شوی آیه به آیه در قنوت من
تویی شرط و شروط من اگر گاهی مسلمانم

.
اگر سلطان تویی دیگر ابایی نیست می‌ گویم:
که من یک شاعر درباری‌ ام مداح سلطانم

.

.

.

سید حمیدرضا برقعی

هزار غصه ناگفته را بغل کرده

شروع کرد و به من گفت از خدا که خدا

بدون واسطه او را کجا بغل کرده

شکست شاخه ی گردو و من نیفتادم

خدا همیشه مرا بی هوا بغل کرده

درست آن طرف تپه ی سلام کسی است

که هرکسی که زمین خورده را بغل کرده

به خویش آمدم آن لحظه ای که حس کردم

مرا ضریح رضا (ع) بغل کرده

حمیدرضا برقعی

هم می توان دانشمند بود

هم عارف،هم مجاهد،و هم شهید شد

راهی که مصطفی چمران نشانمان داد.

شهید مصطفی چمران

امام حسين عليه السلام می فرماید 

مردى در برابر امير المؤمنين عليه السلام برخاست و عرض كرد : اى امير مؤمنان ! خدا را به چه شناختى؟

حضرت فرمود : به بر هم زدن تصميم و در هم شكستن قصد و بازگشایی مشکلات و شکسته شدن نیت ها شناختم. وقتى قصد كارى كردم، ميان من و قصدم مانعى به وجود آمد و آنگاه كه تصميمى گرفتم، قضاى الهى با تصميم من ناسازگارى كرد .

پس دانستم كه تدبير كننده اى جز من وجود دارد .

وقتی حضرت علی با آن جا و جلال می فرماید خداوند را با فسخ عزائمم شناختم، پس باید پذیرفت که همه چیز همیشه متناسب با میل و خواست و تلاش ها و برنامه ریزی های  ما جلو نخواهد رفت .

اینجاست که شاعر میگه:

هرچه دلم خواست نه آن می شود

هرچه خدا خواست همان می شود

وَعَلى عَلِىِّ بْنِ الْحُسَیْنِ

وَعَلى اَوْلادِ الْحُسَیْنِ

وَعَلى اَصْحابِ الْحُسَیْنِ

هنوز شوق تو بارانی از غزل دارد

نسیم یک سبد آیینه در بغل دارد

خوشا به حال خیالی که در حرم مانده

و هر چه خاطره دارد از آن محل دارد

به یاد چایی شیرین کربلایی ها

لبم حلاوت «احلی من العسل» دارد

چه ساختار قشنگی شکسته است خدا

درون قالب شش گوشه یک غزل دارد

بگو چه شد که من اینقدر دوستت دارم؟

بگو محبت ما ریشه در ازل دارد

غلامتان به من آموخت در میانه ی خون

که روسیاهی ما نیز راه حل دارد.

حمیدرضا برقعی

مولانا میگوید :
ما هم همینطوریم
یک زمین داریم به نام بدن
و یک زمین هم داریم به نام روح.

ما فکر میکنیم ، بدن ما ، زمین ماست و هرچه داریم خرج این بدن می کنیم و وقتی که می خواهیم بمیریم به ما میگویند:
زمین شما، روحتان بوده ولی شما روح را رها کرده اید و فقط بدن را آباد کرده اید

در زمین مردمان، خانه مکن
کار خود کن ، کار بیگانه مکن
کیست بیگانه تن خاکی تو
کز برای اوست غمناکی تو

تا تو تن را چرب و شیرین میدهی
جوهر خود را نبینی ، فربهی
گر میان مشک تن را جا شود
روز مردن گند او پیدا شود

مُشک را بر تن مزن بر دل بمال
مشک چه بود نام پاک ذوالجلال